ضربه جانانه

در اخبار شنیدید که طی یک رشته حملات علیه فرقه یزیدی دهها نفر کشته و زخمی شدند.

یزیدیها

يزيديها فرقه اي منحرف و بدعتگزار مي باشند كه از ديدگاه اكثر علما مسلمان به حساب نمي آيند .

علت درگيريهاي اخير

دختري 17 ساله به نام دعا خليل از اين فرقه عاشق جواني عرب مسلمان مي شود و بهمين خاطر مسلمان مي شود وقتي خانواده و بزرگان اين دين منحرف خبر مي شود جمع مي شوند و دعا خليل را به شكلي فجيع بشهادت مي رسانند كه اين مسئله موجب برانگيخته شدن خشم مسلمانان مي گردد.

  
 
«دوعا» دختر نوجوان کرد یزیدی که به خاطر دل‌سپردن به مردی مسلمان در هفتم آپریل سال ۲۰۰۷ توسط  مردان خانواده و ایل و تبارش در شهر بشیقه سنگسار شد

دعا، دختر 17 ساله قبيله‌اي با مذهب باستاني ايزدي يا يزيدي، عاشق جوان مسلماني مي‌شود، دختر جوان مثل بسياري از هم‌سالانش در تمام دنيا، در برابر شور عشق تاب نمي‌آورد. حتي به خاطر علاقه به جوان عرب مسلمان مي‌شود. و به شوق ديدن معشوق از روستا فرار مي‌کند. اما عاشق جواني مسلمان شدن در قبيله‌اش تاواني جز مرگ ندارد. 9 مرد در مراسم غير‌انساني لگدسار و سنگسار بدن او را با گلد و سنگ نيم ساعت مي‌کوبند. در فيلم منتشر شده، دستان دعا هنوز تکان مي‌خورد تا آنکه عمو زاده‌اش بلوک سيماني بزرگي را جلوي چشم صدها مرد تماشاگر بر سر دعا مي‌کوبد . دعا غرق خون مي شود... صحنه هايي از اين مراسم زشت توسط موبايل‌ها ضبط و يک هفته بعد منتشر مي‌شود و موجي از خشم و نفرت در جامعه کردها در تمام دنيا بر مي‌انگيزد. کردها با راه اندازي تارنمايي پيشنهاد داده اند ? آوريل روز «ولنتاين» کردها معرفي شود. و برايش ترانه‌اي سراسر غم انگيز سروده‌اند

سنگسار نوجوانان در کردستان عراق

منیره برادران

در ٧ آوریل٢٠٠٧ دعا خلیل اسود ١٧ ساله در شهر بشیقه در کردستان عراق سنگسار شد. او به یک خانواده یزیدیها تعلق داشت و عقدش را با پسرعویش در آسمانها بسته بودند. اما او به مرد دیگری دل بست که عرب مسلمان بود. وقتی رابطه آن دو کشف شد، به قرارگاه پلیس برده شدند و مورد بازجوئی قرار گرفتند. مرد عرب از ازدواج با دعا سرباز زد. مردان خانواده با سنگسار دعا از «ناموسشان» دفاع کردند. نیازی به قانون و دادگاه نبود. خود حکم دادند و خود اجرا کردند. کاری که سده‌ها و هزاره‌ها کرده بودند.

سنگسار دعا

خبر بیست روز بعد از حادثه، زمانی در جهان انعکاس یافت که چند صحنه از فاجعه بصورت فیلمی که با یک تلفن دستی گرفته شده بود، به صفحه‌های اینترتی راه یافت. دخترک را دیدیم که زیر پاهای پر نفرت مردان افتاده و سرش را میان دو دست گرفته است. مردها که از وابستگان دعا بودند و حدود هشت نفری می‌شدند پائین تنه دخترک را لخت کردند، بر پیکر پیچیده در درد او لگد زدند و سنگسارش کردند. جمعیت زیادی به تماشا ایستاده بودند. چند نفر هم که انیفورم پلیس به تن داشتند، موقع آوردن دعا به صحنه دیده می‌شدند. آنطور که از فیلم استنباط می‌شد، آنها سعی داشتند آرامش صحنه را حفظ کنند تا شاید خللی در اجرای جنایت پیش نیاید.

سنگسار ارزش خبری ندارد؟
نمی‌دانم در عصر ارتباطات، که تنها چند دقیقه کافی است تا خبری در سراسر جهان پخش شود، چرا باید سه هفته زمان لازم باشد تا مردم از خبر سنگسار یک دختر ١٧ ساله مطلع شوند. اگر جستجوهای من درست بوده باشند، Asuda، سازمان مبارزه با خشونت علیه زنان در بیانیه اش در تاریخ ٢٦ آوریل برای اول بار خبر را به گوش جهانیان رساند. WADI هم یک سازمان کمک به کردستان عراق، که مقرش در اطریش است و سازمان عفو بین الملل در ٢٧ آوریل خبر را انتشار دادند.

تظاهراتی که در شهر اربیل علیه این حادثه فجیع صورت گرفت و ٩٠ سازمان غیردولتی آن را سازمان داده بودند، روز ٢٩ آوریل بود. عکسهای این تظاهرات در سایت کمپین علیه سنگسار در ایران موجود است. نمی‌دانم چرا هیچ مردی در عکس پیدا نیست با اینکه در توضیح خبر نوشته شده است: زنان و مردان با هم در این اعتراض شرکت کردند. 

 وقتی جنایتی که ظاهرا خیلی هم پنهان نبود، صورت گرفت، اینکه ما چه زمانی از آن آگاه شویم، زندگی را به دعا بازنمی‌گرداند. شاید هم در گوشه ای از روزنامه‌های ایالتی در کردستان این خبر مندرج شده بود ولی کسی برای خبر اهمیتی قائل نشده بود.

دولت کردستان عراق شش نفر را در ارتباط با سنگسار دعا دستگیر کرده است. آیا آنها را مجازات خواهند کرد؟ ماموران پلیس که مامور بودند تا نظم این «انتقام ناموسی» را حفظ کنند، مورد بازخواست قرار خواهند گرفت؟ چه اقداماتی صورت خواهد گرفت تا ساختارهای دینی، سیاسی و اجتماعی تغییر یابد و آن صدها تماشاچی وادار به چون و چرا شوند؟ کی قتلهای ناموسی به عنوان جنایت به رسمیت شناخته خواهد شد؟

تنها در فاصله ژانویه و مارس همین سال ٤٠ قتل ناموسی در کردستان عراق روی داده است. در این منطقه حداقل به همت سازمانهای مستقل چنین آماری وجود دارد. در دیگر مناطق عراق گوئی قربانیان قتلهای ناموسی ارزش ثبت هم ندارند.