مطلب ذیل را یکی از برادران شیعه نوشته اند به آدرس : http://abrar110.blogfa.com/

بی شک امامان شیعه دارای علم غیب بوده و از امور نهانی مطلع بوده اند که این مطلب دلایل و شواهد عقلی و نقلی زیادی دارد. از جمله روایات سراسر کتاب رجال مرحوم کشی گویای این موضوع است اما نکته مهم شیوه تعامل شیعیان با این صفت امامان است به نظر می رسد یکی از راههای شناخت شخص امام غیب گویی امامان بوده است چنانکه ابوخالد کابلی از اخبارات غیبی امام صادق علیه السلام پی به مقام امامت ایشان می برند.(رجال کشی حدیث شماره 192)

نظر اهل سنت  در این مورد :

اهل سنت معتقدند : هیچ کسی جز خداوند علم غیب نمی داند . با استناد به این آیات:

۱- قل لایعلم من فی السموات و الارض الغیب الا الله (آیه ۲۷ نمل)

بگو ای پیامبر جز الله هیچ کسی در آسمانها و زمین علم غیب نمی داند.

۲ - قل لااقول لکم عندی خزائن الله و لا اعلم الغیب (آیه ۶ انعام)

بگو ای پیامبر : من نمی گویم که بامن خزانه های خداوند  است و نمی گویم که علم غیب می دانم

۳ - و عنده مفاتح الغیب لایعلمها الا هو ( آیه ۶ انعام)

۴- و لو کنت اعلم الغیب لاستکثرت من الخیر و ما مسنی السوء ( آیه ۷ اعراف)

پیامبر اکرم: اگر علم غیب می دانستم خیر بسیار حاصل می کردم و هیچ بدی به من نمی رسید

و آیات بیشمار دیگری که دلالت می کند بر این مطلب که هیچ کسی حتی انبیای بزرگ خدا علم غیب نمی دانند.

اگر حضرت یعقوب می دانست که آنشب جگر گوشه اش تک و تنها درون چاه گریه می کند لحظه ای درنگ نمی نمود و زود به کمکش می شتافت.

هل اتاک حدیث ضیف ابراهیم المکرمین. داستان مهمانان ابراهیم که تعدادی فرشته بصورت انسان به خانه حضرت ابراهیم آمدند حضرت ابراهیم که فکر می کرد ممکن است دشمن باشند سخت از آنان ترسید (قال انا منکم وجلون) حضرت ابراهیم که نمی دانست آنان فرشته اند با کمک همسرش با زحمت زیاد گوساله ای کباب کرد و آورد .... خلاصه داستان جالب و مهمی است که دلالت می کند بر این مطلب که حضرت ابراهیم علم غیب نمی دانستند.

همین فرشتگان به خانه حضرت لوط آمدند حضرت لوط نیز متوجه نشد آنان فرشته اند فکر کرد انسانند لذا وقتی ملت منحرف به خانه وی حمله ور شدند حضرت لوط سخت ناراحت و اندوهگین گشت تا جاییکه حاضر شد برای نجات دادن مهمانانش دخترانش را نیز به آنان بدهد.

خلاصه : وقتی انبیاء علم غیب نمی دانستند ایمه بزرگوار به طریق اولی علم غیب نمی دانستند.

می دانیم بیشتر ایمه علیهم السلام را زهر داده و مسمومشان نمودند . ایمه نمی دانستند که درون این خوراکیها سم است اگر می دانستند هر گز نمی خوردند. 

و اگر بگوییم ایمه می دانستند و باز خورده اند اینرا خودکشی می گویند که بعید است ایمه چنین عملی انجام دهند. 

اگر علی مرتضی می دانستند عده ای بدبخت و شقی با شمشیرهای زهر آلود منتظرش هستند هرگز آن شب بدون اسلحه نمی رفت.  

اگر حضرت علی می دانستند مالک اشتر در راه مسموم خواهند شد او را نمی فرستادند یا اینکه حد اقل به وی هشدار می داد نباید عسل مسموم بخورد.

اگر امام حسین می دانستند مردم کوفه تا این حد نامرد و بی وفا هستند هرگز به آن سمت نمی رفتند.